ในวันทำบุญเรือนใหม่ ห้องนอนใหญ่ที่คุณแม่จัดเตรียมไว้ให้เป็นห้องหอ บนฟูกนั้นมีหญิงสาวร่างอรชรนอนหลับใหล หญิงประหลาดแต่งกายประหนึ่งชุดขี่ม้าของสตรีตะวันตก ทว่าวงหน้ากลับทำให้ ‘คุณหลวงพร้อม’ ติดตรึง และไม่ทันที่หัวใจจะยั้งคิด ริมฝีปากร้อนรุ่มก็ทาบปิดกลีบกุหลาบบอบบางทันที

‘นิราวดี’ ต้องกรี๊ดแตกเมื่อถูกบุรุษลึกลับขโมยจูบ!! และต้องกรี๊ดมากขึ้นเมื่อคิดว่าตัวเองตายแล้วมาเกิดในชาติใหม่หรือไม่ก็อยู่ในโลกวิญญาณ เพราะจำได้ว่าขณะรีบรุดไปหาศิลปินในดวงใจ ตะแกรงเหล็กปิดทางระบายน้ำดันยุบตัว จากนั้นร่างก็ร่วงลิ่ว สติดับวูบ และเมื่อตื่นก็มาเจอเทพบุตรขโมยจูบ ซ้ำยังอยู่ในห้องหับที่เหมือนย้อนอดีตไปสู่ละครพีเรียด!!

หากนี่เป็นพรหมลิขิตให้หล่อนต้องมาอยู่ยังเรือนนี้ ตื่นขึ้นบนเตียงนอนในห้องหอของเขา นั่นแปลว่าหล่อนถูกส่งมาเพื่อเขาใช่หรือไม่ และ ‘รัก’ ที่ไม่เคยเกิดกับผู้ชายคนไหนเลยตลอดชีวิต แต่กลับรับรู้และรู้สึกได้ในหัวใจเวลานี้ นั่นเพราะ ‘รัก’ ของหล่อนมีเขาเป็นเจ้าของใช่ไหม

นิราวดียิ้มน้อยๆ บอกตัวเองว่า… หากไม่มีทางกลับคืนสู่ยุคที่จากมาได้อีก
หล่อนก็พร้อมจะยอมรับและอยู่ต่อให้ได้ ขอแค่มีเขาเท่านั้น

***********

“เรือนรักเรือนนิรมิต” เป็นเรื่องราวของ ‘นิราวดี’ หญิงสาวที่ย้อนอดีตไปในยุคสมัย ๑๐๐ ปีก่อน และหล่อนต้องพยายามหาทางกลับคืนสู่ยุคปัจจุบันให้ได้

โดยได้รับความช่วยเหลือจาก ‘คุณหลวงพร้อม’ และจับพลัดจับผลูที่หล่อนกับเขาได้แต่งงานกัน

คุณหลวงพร้อมอ้างว่าให้หล่อนมาขัดตาทัพ เขาจะได้ไม่ต้องแต่งงานกับใคร แต่ความจริงนั้นรักหล่อนตั้งแต่แรกเห็น

ส่วนนิราวดีแต่งงานเพราะต้องการให้เขาช่วย ทั้งที่ใจจริงอยากกระโดดเข้าไปซบอกเขาที่สุด

เรื่องราววุ่นๆ ลุ้นรักจึงเกิดขึ้น ทั้งไม่กล้าเข้าหอ ทั้งกลัวจะไม่ได้กลับบ้าน และกลัวที่จะจากคนทางนี้ นิราวดีจะทำยังไง ต้องตามลุ้นกันนะคะ

**********

นิยายชุด ‘เรือนรัก’ ประกอบไปด้วยเรื่องราวความรักของหนุ่มสาว ๓ คู่

คู่ที่ ๑ ‘พ่อศร – แม่บุษบา’
ในเรื่อง “เรือนรักเรือนเสน่หา” (เรือนคุณพระ)

คู่ที่ ๒ ‘พ่อทอง – แม่ลูกจันทร์’
ในเรื่อง “เรือนรักเรือนใจ” (เรือนคุณพระนาย)

คู่ที่ ๓ ‘พ่อพร้อม – แม่นุช’
ในเรื่อง “เรือนรักเรือนนิรมิต” (เรือนคุณหลวง)

ความรักที่ผูกพันกับเรือนอยู่อาศัย แม้แรกเริ่มของรักอาจเกิดจากคลุมถุงชน แม่สื่อแม่ชัก หรือ ตัวขัดตาทัพ ทว่าเมื่อรักเริ่มต้นขึ้นแล้วก็ยากที่จะเลิกรักได้ง่ายดาย เต็มอิ่มกับความรักจาก ‘จำปาลาว’ ค่ะ

เพราะเรามีความรัก เราจึงมีจินตนาการ
จำปาลาว

“ทำบ้าอะไรของคุณ?” หญิงสาวสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของเขาทันทีหลังจากทุกคนออกไปหมดแล้ว
“ก็ไม่ได้ทำอะไรนี่” ร่างสูงยืนล้วงกระเป๋ากางเกงมองหน้าหญิงสาวยิ้มๆ
“คุณทำ!”
“ไหนบอกมาหน่อยสิว่าพี่ทำอะไร” ชายหนุ่มนั่งลงบนม้านั่งกอดอกมองหญิงสาวตาเป็นประกาย
“ก็…ก็….โอ้ย! ทำไมต้องมากวนประสาทกันด้วยนี่” หญิงสาวกระทืบเท้าเบาๆ อย่างขัดใจ
“พี่ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ อยู่ๆ ก็มาโวยวาย ผีเข้ารึเปล่าหนูกี” ไม่ว่าเปล่า มือใหญ่ยังดึงร่างบางให้มานั่งร่วมกันอีกด้วย
“ว้าย! ฉันไม่นั่ง” หญิงสาวที่นั่งลงสนิทแล้วแหวขึ้น
“นั่งเถอะ ไม่เมื่อยคอรึไงคอตั้งแบบนี้” มือใหญ่จับคอของหญิงสาวหมุนไปมาก่อนจะจับให้หันมามองหน้าเขาตรงๆ ในตอนท้าย
“ทำไมต้องมาวุ่นวายกับหัวของคนอื่นด้วยเนี่ย” กีรณามองเขาตาขวาง
“เป็นห่วง”
“ห่วงเรื่องอะไร?”
“ห่วงไง….กลัวว่าน้องจีนจะกำพร้าแม่” ชายหนุ่มว่ายิ้มๆ
“ไม่ต้องห่วงหรอกเรื่องนั้น ฉันไม่ตายง่ายๆ หรอก”

เพราะความรั้นและต้องการเอาชนะบิดา ‘แอนนา’ ตัดสินใจเดินทางออกนอกอวกาศอันกว้างใหญ่เป็นครั้งแรกในโครงการสเปซออฟ เพื่อแสวงหาสินแร่พลังงานมาป้อนดาวบ้านเกิดที่กำลังจะดับสูญ

แต่แทนที่แอนนาจะได้กุมบังเหียนบัญชาการอย่างใจต้องการ กลับกลายต้องมาเป็นเพียงผู้ฟังคำสั่งจากคนที่บิดาส่งมาอยู่ดี และหนึ่งในนั้นก็คือ ‘ลูส’ นักรบหนุ่มผู้ถูกว่าจ้างมาอย่างลับๆ

เมื่อมีมือปริศนาคอยตามล่า หมายจะปลิดชีวิตแอนนาบนยานลำนั้น ลูสจึงต้องปกป้องคุ้มครองหญิงสาวด้วยชีวิต แม้ว่าการที่เขาเดินทางรอนแรมไปยังดาวต่างๆ เพื่ออารักขาผู้จ้างวานด้วยอัตราค่าจ้างที่สูงลิบลิ่ว ทำให้เขาต้องทำในสิ่งที่ผิดกฎหมายในสายตาของสภากาแล็กซีก็ตาม

และการเข้ามาในโครงการสเปซออฟ ก็เพื่อแลกกับเงินและอิสรภาพอันสุดแสนจะหอมหวานของเขาเท่านั้น!

น้ำตา หน้าที่ และความรัก ได้เกิดขึ้นท่ามกลางกองเลือดที่ไหลนอง
เสียงหวีดร้องดังระงมไปทั่วทั้งยาน คนใกล้ตัวหรือคนไกลตัวกันแน่ที่ไว้ใจได้
อะไรคือเรื่องจริง อะไรคือเรื่องหลอกลวง
การเดินทางในครั้งนี้ช่างยาวนานยิ่งนักสำหรับทุกคน…

****************
ขอฝากนิยายโรแมนติกไซไฟ ท่องอวกาศเรื่องแรกของสำนักพิมพ์ด้วยนะ อยากให้ไปดาวเรนต้าด้วยกัน แล้วมองกลับมายัง ‘โลก’ ของเราในช่วงเวลาอนาคต!

———————————
“ปล่อยนะ อย่ามากอดคนดีสิ!”
“ถามว่าเหนื่อยไหม เงินแค่สองแสนทำไมหาช้าแบบนี้!!”
“ก็กำลังหาอยู่นี่ไงคะ อึก…แต่มันยังไม่พอ”รามสูรแทบอยากจะตบปากตัวเองแรงๆ นัก ดูสิแม่หนูคนดีของเขาร้องไห้ใหญ่แล้ว ชายหนุ่มค่อยๆ คลายอ้อมกอดออกช้าๆ ทว่าฝ่ามือหนากลับพลาดพลั้งไปโดนต้นแขนเล็กจนเธอส่งเสียงร้องออกมาอย่างดัง
“โอ๊ย! ออกไปให้ห่างคนดีนะ”
“เป็นอะไร?”เพียงแค่สัมผัสแผ่วเบาไม่ได้ลงน้ำหนักมือเสียด้วยซ้ำ แต่ทำไมเจ้าหล่อนถึงร้องเสียงหลงราวกับเจ็บปวดเสียเต็มประดา
“ปล่อยค่ะหนูคนดีจะไปทำงาน”ชนารดีใช้มือกุมแขนตัวเองเอาไว้
“ถามว่าเป็นอะไร?”สายตาคมมองตรงแขนเรียวที่เจ้าหล่อนใช้มือกุมไว้ ทว่าแสงในห้องก็ชั่งสลัวแต่มันยังทำให้คนตาดีอย่างเขาเห็นรอยแดงที่ตัดกับผิวขาวผ่องของเธอเอง
“ไม่มีอะไรค่ะ คนดีขอตัวนะคะ”หญิงสาวหลบสายตาคมที่จดจ้องมายังบาดแผลที่เกิดจากอุบัติเหตุในการทำงาน ร่างบางตระเตรียมหมุนตัวออกจากห้อง
“มีมารยาทหรือเปล่า ห๊ะ…ผู้ใหญ่ถามให้ตอบไม่ใช่เดินหนี”ไม่มีคำพูดอ่อนโยนเลยสักครั้งจากปากของคนใจร้าย ชนารดีกระพริบตาปริบๆ ขับไล่หยาดน้ำตาไม่ให้ไหลหลั่ง ควบคุมน้ำเสียงหวานไม่ให้สั่นเครือ
“ปล่อยคนดีเถอะค่ะ หนูคนดีขอร้องหนูต้องทำงาน ไม่งั้นผู้จัดการไล่หนูคนดีออกแน่ๆ”
“มันไล่เธอ ฉันจะไล่มันออก!!”รามสูรพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว ถึงแม้จะรู้ว่าตอนนี้หญิงสาวคงไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงมีสิทธิ์ไล่ทุกคนที่นี่ออกได้
“แต่คุณรามไม่มีสิทธิ์นะคะ คุณไม่ได้ยิ่งใหญ่ค้ำฟ้าเสียหน่อย”
“ลองให้ฉันไล่ทุกคนที่นี่ออกให้เธอดูไหมล่ะ”เขาไม่ได้พูดเล่นถึงแม้จะไม่มีเหตุผลไล่ทุกคนออก แต่ก็อยากให้เธอเห็นว่าคนอย่างรามสูรทำได้ทุกอย่าง
“งื้อ…ปล่อยหนูคนดี”ไม่อยากจะเสวนากับคนบ้าอำนาจ เธอไม่ได้ซื่อถึงกับไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงควบคุมทุกอย่างในบาร์นี้ได้ หากเป็นถึงเจ้าของบ่อนในเมืองไทยได้ แค่สถานที่ท่องเที่ยวในตอนกลางคืนคงไม่ใช่เรื่องยากหากเขาจะเปิดและเป็นเจ้าของ
“สรุปแล้วแขนไปโดนอะไรมา”
“มะ…ไม่เป็น ว๊าย!!!”เมื่อถูกเสียงเข้มเค้นถามคนตัวเล็กก็รีบปฏิเสธ แต่ทว่าข้อมือกับถูกกระชากให้แยกออกจากกัน ก่อนที่เขาจะลากเธอไปในพื้นที่สว่างกว่าหน้าบาร์ส่วนตัว
“น้ำร้อนลวกใช่ไหม??”นิ้วเรียวยาวเกลี่ยสัมผัสรอยแดงที่ตัดกับโทนผิวขาวเธออย่างสิ้นเชิง เขารู้สึกผิดไม่น้อยที่ตนอาจเป็นต้นเหตุให้แม่หนูคนดีต้องเจ็บตัวเช่นนี้
“ใช่ค่ะ แต่คนดีไม่เป็นอะไรเลยนะคะ ยังทำงานได้ค่ะ”ชนารดีพยายามรั้งแขนออกจากการเกาะกุมจากฝ่ามือหนา ดวงตากลมโตก้มหลบสายตาของเขาที่ทอดมองเธออย่างยากจะคาดเดา ว่าเขาคิดอะไรอยู่ในขณะนี้
“ทำไมไม่ระวัง!!”รามสูรถึงขั้นกับฉุนเฉียวโดยไม่รู้ตัวว่าทำไมต้องรู้สึกเป็นห่วงเป็นใยเธอขนาดนี้ ชายหนุ่มถอดถอนหายใจอย่างระงับอารมณ์ขุ่นมัวของตัวเอง
“อย่าดุหนูคนดีสิ คนดีกำลังทำงานใช้หนี้คุณรามอยู่นะ…”เสียงแหลมแผดใส่คนตัวโตอย่างเหลืออด ทำไมจะต้องยิงคำถามและตะคอกใส่เธอย้ำๆ ด้วย เขาเป็นใครกันพ่อแม่ก็ไม่ใช่ถึงเธอจะเป็นลูกหนี้เขาก็ไม่มีสิทธิ์มาบงการชีวิตเธอนะ
“ขึ้นเสียงกับฉันเหรอคนดี เธอขึ้นเสียงกับฉันใช่ไหม”เสียงทุ้มกดต่ำอย่างน่าเกรงขาม หากลูกน้องเข้าใกล้รัศมีในตอนนี้ทุกคนต่างรู้ดีว่ากำลังท้าทายอำนาจของเขาอยู่ แต่ทว่าคนตัวเล็กก็คงเหลืออดเช่นกันเจ้าหล่อนมองเขาอย่างค้อนแขวะ
“ก็คุณรามชอบดุนิ ชอบออกคำสั่งด้วย…เป็นผู้ใหญ่นิสัยไม่ดี อื้อ…”ถ้อยคำตัดพ้อต่อว่าริมฝีปากหนาก็กระแทกจูบลงมาปิดปากบางที่กล้าแผดเสียงใส่เขาครั้งแรก รามสูรบดขยี้จนกลีบระเรื่อแตกซ่านด้วยความเดือดดาล
“อื้อ…”กำปั้นน้อยระดมทุบบนอกกว้างรัว สลับกับผลักร่างของเขาให้ผละออก ภายในโพรงปากถูกลุกล้ำเข้ามากวาดชิมความหวานละมุนลิ้น ก่อนที่หญิงสาวจะหลบการคุกคามของเขาโดยการเบือนหน้าหนี
“อืม!!”รามสูรรู้สึกขัดใจเล็กน้อยที่แม่กวางน้อยเอาแต่เบี่ยงหน้าหลบ ฝ่ามือหนาล็อคท้ายทอยเล็กเอาไว้ให้เธอแหงนเงยรับจุมพิตอันแสนจาบจ้วงของเขา
จ๊วบ!!
เฮือกสุดท้ายก่อนผละปากออกจากเจ้าหล่อน รามสูรแย่งชิงอากาศหายใจเธอไปเสียหมด ร่างบางถึงกับอ่อนระทวยแทบยืนไม่อยู่ ดีที่เขายังกอดรัดร่างบางเอาไว้ในอ้อมแขนแข็งแรง
“หวานมากรู้ตัวหรือเปล่าหืม…”เขาเป็นคนไม่โกหกหากสิ่งที่ใจคิดว่ามันคือเรื่องจริง แม่หนูคนดีจ๋า~ ฉันอยากจะกระแทกเธอเสียเดี๋ยวนี้เลย ละล่ำละลักในใจมือหนายังคงลูบไล้แผ่วเบาจนเสื้อที่เจ้าหล่อนใส่มายับยู่ยี่
ผลั่ก!!
“คุณมันคนฉวยโอกาสที่สุด คนดีไม่ชอบให้คุณรามทำแบบนี้นะคะ…”พ่อกับแม่เคยบอกว่าหากเราไม่ชอบอะไรให้เก็บไว้ในใจ แต่สิ่งที่ชายหนุ่มทำมันเกินไป ไม่อยากจะเชื่อว่าใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับเทพบุตรท่าทางสุขุมเคร่งขรึมจะขัดกับสิ่งที่เขาปฏิบัติต่อเธอเสียอีก
“หึ!!! แน่ใจเหรอว่าไม่ชอบ”
“แน่ใจค่ะ! นอกจากจะไม่ชอบแล้ว ก็ไม่ชอบสิ่งที่คุณรามทำแบบนี้กับหนูคนดีเหมือนกัน”ชนารดีตอบกลับอย่างทันควันไม่นึกที่จะไตร่ตรองเลยสักนิด มันอาจเป็นช่วงห้วงเวลาที่เขาฉุดดึงเธอเข้าสู่วังวนอันวาบหวามอย่างที่หญิงสาวไม่เคยพบเคยเจอมาก่อน
“เดี๋ยวก็รู้ว่าชอบหรือไม่ชอบ…”รามสูรเข่นเคี้ยวเขี้ยวฟันพูดยกร่างบางขึ้นบ่า แบกหญิงสาวที่กำลังดิ้นเร้าและแผดเสียงใส่เขาจนแทบจับใจความไม่ทัน ทว่าไม่นานห้องนอนที่ถูกซ่อนด้านหลังบาร์ส่วนตัวก็ถูกเปิดออก
“ปล่อยหนูคนดีลงนะ คนดีเกลียดคุณ!!”

“นาย..”

คิมหันต์แก้มร้อนระอุเนื้อตัวสั่นเทาไปหมด หลังจากนั้นอารมณ์ก็ผสมปนเปกันไปหมด ทำให้พี่ชายต่างสายเลือดกำหมัดต่อยเข้าที่ใบหน้าของราเชนทันที

“อย่าทำแบบนี้อีกนะ” เขาตะโกนเสียงสั่น แล้วก็เปิดประตูห้องวิ่งหนีออกไปทันที ทิ้งให้ราเชนนิ่วหน้าด้วยความเจ็บหมัดของคิมหันต์รุนแรงกว่าที่คิด ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบแก้มที่ถูกต่อย

แค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ..เมื่อเทียบกับหัวใจของเขา ที่เจ็บปวดยิ่งกว่า

ราเชนรู้อยู่แล้ว…ว่าวันนี้จะต้องมาถึง ไม่มีประโยชน์ที่จะต้องมานั่งเสียใจ เพราะชายหนุ่มไม่เคยคิดรักคิมหันต์แบบพี่ชาย ถึงแม้เขาจะแสดงออกยังไง ชายหนุ่มก็ยังคงเห็นเขาเป็นน้องชายอยู่เสมอ ในเมื่อเผลอจูบไปแล้วเขาก็ต้องยอมรับการกระทำของตัวเอง แต่ไม่ว่ายังไงราเชนก็ไม่มีวันยอมปล่อยมือจากคิมหันต์เป็นอันขาด

และชายหนุ่มก็ไม่ยอมยกให้ใครอีกด้วย…

“ผมบอกไปหรือยังว่าผมรักคุณ”
“ยังค่ะ” มีนาเอ่ยตอบด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ เมื่อคืนเหมือนเธอจะได้ยินเมฆาบอกรัก แต่มันก็แผ่วเบาเสียจนคิดว่าเธอคงฝันหรือไม่ก็เพ้อไปเองคนเดียว
“โอเค…ผมรักคุณ” เมฆาบอกรักคนในอ้อมกอด มันคือคำว่ารักที่แสนเรียบง่ายแต่ทว่ากลับตราตรึงอยู่ในความรู้สึก ทั้งจากคนพูดและคนที่ได้ยิน เพราะหากไม่แน่ใจว่ารักเมฆาหรือจะพูดคำนี้ออกมา
“ผู้ชายเขาบอกรักกันง่ายๆ แบบนี้เหรอคะ”
“ใครบอกว่าง่าย เมื่อคืนกว่าผมจะบอกรักคุณมีนด้วยภาษากายได้ก็ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงเชียวนะ”
“ทะลึ่ง” มีนามองค้อนมาให้ นั่นเพราะรู้ความหมายที่เมฆาเอ่ยว่าคืออะไร
“ผมพูดเรื่องจริง”
“แต่ฉันเป็นโจรที่เคยยกเค้าบ้านคุณนะคะ ถูกแจ้งจับอีก แบบนี้คุณยังจะรักฉันอย่างนั้นเหรอ”
“มีกฎหมายข้อไหน ห้ามไม่ให้ตำรวจรักกับโจรบ้าง”
“ก็…” คนฟังแย้งไม่ออก
“ผมว่าความรักมันไม่มีกฎเกณฑ์อะไรตายตัว รักก็คือรัก”
“แต่เราต่างกันเกินไป ฉันคิดว่า…”
“โลกนี้ไม่มีคำว่าต่าง ต่อให้มีเราก็ค่อยๆ ปรับตัวเข้าหากันก็ได้นี่ครับ ผมขอแค่โอกาส”
“ฉัน…”
“ผมรักคุณมีน ต่อให้จะนอนคิดนั่งคิดหรือตีลังกาคิดก็ยังรัก” เมฆาเอ่ยคำว่ารักให้คนในอ้อมกอดได้ยินและได้รับรู้ถึงความรู้สึกของเขาอีกครั้ง
“แล้วถ้าฉันปฏิเสธละคะ คุณจะว่ายังไง”
“ผมคงเสียใจหนักมากแน่” เมฆาเสียใจจริงๆ แต่เขาคงไม่ถอดในจากเธอด้วยเรื่องแค่นี้แน่ แต่ทว่าคำพูดหลังจากนั้นของมีนากลับทำให้คนฟังยิ้มกว้างออกมา
“แต่ฉันไม่อยากเห็นคุณเสียใจ”
“งั้นก็รับรักผม ได้ไหม”
“เฮ้อ! ไหนๆ ฉันก็ได้คุณแล้วก็คงต้องแมนๆ รับผิดชอบ ฉันรับรักคุณก็ได้อะ คุณจะได้ไม่ร้องไห้เสียใจเพราะฉัน” มีนาพูดติดตลก นั่นเพราะไม่อยากให้บรรยากาศตอนนี้อึดอัด
คำพูดของเธอทำให้เมฆาถึงกับหัวเราะ ก่อนจะรั้งผ้าห่มขึ้นมาห่มคลุมโปงทั้งเธอและเขา แล้วเริ่มปฏิบัติการยืนยันว่าแท้จริงแล้วใครได้ใครกันแน่ และใครต้องรับผิดชอบใคร

ขอบคุณที่เข้ามาติดตามความรักของมีนาและเมฆานะคะ
รักคนอ่านเสมอค่ะ
วรนิษฐา

พระเจ้า! ทั้งหมดคือกับดักกลลวง

แล้วจะพาเธอไปแต่งงานที่วิหารบาตูลาเนี่ยนะ แค่ได้ยินชื่อน้ำตาก็จะไหลแล้ว นั่นน่ะเมืองทะเลทรายของแท้ สลิลลักษณ์ยังไม่คิดอยากจะไปเยือนในตอนนี้ด้วย

เธออยากจะเข้าใจว่าทั้งหมดนี้คือความฝัน ใช่แล้ว ต้องเป็นฝันร้ายแบบเสมือนจริงราวกับเธอกำลังนั่งอยู่ในโรงภาพยนตร์ระบบสี่มิติ แต่สัมผัสจากอกกว้างและลมหายใจร้อนผ่าวที่รินรดต้นคอก็ยืนยันกับเธอชัดเจนว่าทั้งหมดนี่คือของจริง ไม่ใช่ของที่สร้างขึ้นเพื่อความบันเทิง แล้วจะให้เธอนั่งยิ้มเริงร่ายอมรับสามีที่ฟ้าประทานมาแบบกะทันหันอย่างนั้นเหรอ บ้านะสิ!

อะไรล่ะ… คือสิ่งที่ทำให้คนแตกต่างกัน
คำตอบคือ “ความรู้”

แล้วความรู้อะไรล่ะ ที่สร้างความแตกต่างได้ขนาดนั้น
คำตอบ อยู่ในหนังสือเล่มนี้แล้ว และรอทุกท่านได้เข้าไปไขความลับด้วยกัน

หากแต่เมื่อรู้ว่าใจทั้งสองดวงตรงกัน แต่ทำไมเธอถึงยังปฏิเสธความรักของเขาตลอดเวลา แต่มีหรือที่คนอย่างกลางชลจะยอม ในเมื่อเขาทำตัวเป็นมดแดงแฝงพวงมะม่วงมานานแสนนาน

“มันคงจะเป็นหนูตัวผู้ล่ะมั้ง ถึงได้ดอดเข้าห้องนอนผู้หญิงสาวๆ แทนที่จะเป็นห้องผู้ชายอย่างผม” ปรวิตต์พูดประชดประชัน

ภาพหญิงสาวใส่ชุดนอนกระโปรงผ้าฝ้ายเนื้อบางเห็นสัดส่วนโค้งเว้าได้อย่างน่ามอง ลมหายใจที่สะท้อนถี่ดันทรวงอกขึ้นลงเป็นจังหวะน่าระทึกใจ

เขาเชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์ว่า คุณเธอไม่ได้ใส่ชุดชั้นใน ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่านและใกล้ที่จะถึงจุดเดือดเข้าไปทุกที

“เธอทำแบบนี้หวังอะไรกันแน่มธุรส เมื่อตอนหัวค่ำก็แก้ผ้าร้องวี้ดว้ายบอกว่าเจอตุ๊กแก ตกกลางดึกเธอก็วิ่งแล่มาห้องฉันเรียกร้องความสนใจอีกว่าเจอหนู” ทั้งน้ำเสียงและแววตาของเขาออกแววขุ่นเคือง

“เอ๊ะ ! คุณปรวิตต์ ฉันจะไปโกหกคุณเพื่ออะไรกัน…”

“เพื่ออย่างนี้ไง”

สิ้นเสียงร่างสูงใหญ่ก็กระโจนขึ้นเตียงอย่างหมดความอดทน มือใหญ่รั้งร่างบางให้ล้มลงบนที่นอน ร่างสูงหนาตามทาบทับอย่างรวดเร็ว

“เอ๊ะ ! อะไรกันเนี่ย ปล่อยฉันนะคุณปรวิตต์” เธอดิ้นขลุกขลักอยู่ใต้ร่างหนา

“ก็ต้องการแบบนี้ไม่ใช่เหรอ เธอต้องการพิสูจน์เสน่ห์ของตัวเองว่าจะยั่วยวนฉันได้หรือเปล่า อย่างนั้นใช่ไหม ฉันขอบอกให้รู้ไว้เลยนะว่า เสน่ห์ของเธอใช้ได้ดีทีเดียว…มธุรส”

ใบหน้าคมสันก้มต่ำใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

“ไม่นะ…” หน้าสวยส่ายปฏิเสธแววตาตื่นตระหนก แต่ก็ช้าไปเสียแล้ว

ทั้งที่ฉันมูฟออนออกมาจากชีวิตเขาได้แต่ใครจะรู้ว่าอยู่ๆ จะได้เจอกับเขาอีก
แค่เจอกันอีกครั้งในรอบหลายปีเขาก็ทำให้ฉันเป็นผู้ต้องหาคดีพยายามฆ่า
ไหนจะยังเรื่องบ้าๆ ที่น้องสาวต่างแม่ของฉันทำเอาไว้จนฉันต้องมาเกี่ยวพันกับเขาอีก
ทั้งที่คิดว่าจะหนีไปให้ไกลแต่โลกกลับเหวี่ยงฉันกับผู้ชายสารเลวคนนั้นให้มาพบกันอีก
แต่ครั้งนี้ฉันจะไม่ยอมให้เขาทำร้ายฉันอีกแล้ว

สีหน้าของผู้ฟังส่วนใหญ่บอกว่าไม่แปลกใจนักและสายตาของเกือบทุกคนก็แสดงความเต็มใจและเห็นด้วย ยังไม่ทันที่จะมีเสียงปรบมือแสดงความยินดีในข่าวนี้ก็มีเสียงแหลม ๆ ค้านขึ้น

“ดิฉันขอค้าน”

สายตาทุกคู่พุ่งตรงไปยังเจ้าของเสียง เพ็ญศักดิ์นั่นเอง หล่อนกำลังทำหน้าเขียวด้วยความโกรธแกมริษยา เมื่อกล่าวต่อไป สายตาของหล่อนจ้องตรงไปยังหนุ่มสาวที่กำลังยืนตะลึงคู่กันอยู่ ไม่ลดกังวานเกรี้ยวกราดในน้ำเสียงของหล่อนแม้แต่น้อย

“คุณรอง ดิฉันจำเป็นต้องบอกคุณว่า แม่อาลัยคนนี้คือคนที่ฆ่าคุณพ่อของคุณเอง”

นวลตองยืนตัวแข็งใบหน้าซีดขาวจนเห็นไฝสีนิลเม็ดกระจิริดบนโหนกแก้มใต้หางตาขวาชัดเจนขึ้น ชั่วขณะนั้นหล่อนรำพึงอย่างรันทดท้อ

‘ถ้าเพียงแต่วันคืนจะย้อนกลับไปสู่จุดตั้งต้นได้ …’

แผนออโรร่าวางไว้รัดกุมไม่มีช่องโหว่ อาศัยคนเก้าคนนำ ‘ของ’ เก้าชิ้นเข้าอังกฤษด้วยเก้าวิธี

มันไม่ใช่วันลอบสังหาร แต่มันน่ากลัวกว่านั้น สายลับมือหนึ่งของรัสเซียพร้อมจะลงมือแล้ว

– ไม่ต้องมาแข่งเรื่องการปรุงยากับข้า สำหรับข้าการปรุงยาประสิทธิภาพเต็มสิบส่วน มันไม่ได้ยากเย็นแต่อย่างใด

– ไม่ต้องมาแข่งกับข้าเรื่องความเร็วในการบ่มเพาะ ข้าจะไม่รับผิดชอบใดๆ หากเจ้าต้องอับอายจนตาย!

– ไม่ต้องมาแข่งกับข้าเมื่อมันเกี่ยวกับประสบการณ์ชีวิต ข้าเป็นถึงบรรพบุรุษยุคโบราณ!

การดำรงอยู่ของเจียงเฉินเย้ยโชคชะตาอัจฉริยะนับไม่ถ้วน!

เจียงเฉินเคยเป็นยอดนักบุญผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในใต้หล้า เขาตัดผ่านท้องฟ้าได้เบิกประตูนำไปสู่โลกแห่งเซียน ให้แก่โลกต้นกำเนิดเซียน เขาได้พยายามจนโลหิตนักบุญหยดสุดท้ายและได้ตกตายลงที่หน้าผาเซียน เมื่อกาลเวลาผ่านไป 100 ปี เขาได้กำเนิดใหม่ในร่างเจียงเฉิน ร่างใหม่เป็นคนที่ไร้ประโยชน์ และโง่งม เขาได้เดินไปยังเส้นทางมุ่งสู่จุดสูงสุดอีกครั้ง ในช่วงเวลานี้ความรู้ความสามารถทั้งหมดของเขาได้อยู่เหนือทุกๆคนในโลกนี้

มาชมการผจญภัยของเจียงเฉิน เดินไปยังทางที่เต็มไปด้วยเลือดของศัตรูที่เผชิญหน้ากับเขา เพื่อที่จะไปสู่จุดสูงสุด

– ไม่ต้องมาแข่งเรื่องการปรุงยากับข้า สำหรับข้าการปรุงยาประสิทธิภาพเต็มสิบส่วน มันไม่ได้ยากเย็นแต่อย่างใด

– ไม่ต้องมาแข่งกับข้าเรื่องความเร็วในการบ่มเพาะ ข้าจะไม่รับผิดชอบใดๆ หากเจ้าต้องอับอายจนตาย!

– ไม่ต้องมาแข่งกับข้าเมื่อมันเกี่ยวกับประสบการณ์ชีวิต ข้าเป็นถึงบรรพบุรุษยุคโบราณ!

การดำรงอยู่ของเจียงเฉินเย้ยโชคชะตาอัจฉริยะนับไม่ถ้วน!

เจียงเฉินเคยเป็นยอดนักบุญผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในใต้หล้า เขาตัดผ่านท้องฟ้าได้เบิกประตูนำไปสู่โลกแห่งเซียน ให้แก่โลกต้นกำเนิดเซียน เขาได้พยายามจนโลหิตนักบุญหยดสุดท้ายและได้ตกตายลงที่หน้าผาเซียน เมื่อกาลเวลาผ่านไป 100 ปี เขาได้กำเนิดใหม่ในร่างเจียงเฉิน ร่างใหม่เป็นคนที่ไร้ประโยชน์ และโง่งม เขาได้เดินไปยังเส้นทางมุ่งสู่จุดสูงสุดอีกครั้ง ในช่วงเวลานี้ความรู้ความสามารถทั้งหมดของเขาได้อยู่เหนือทุกๆคนในโลกนี้

มาชมการผจญภัยของเจียงเฉิน เดินไปยังทางที่เต็มไปด้วยเลือดของศัตรูที่เผชิญหน้ากับเขา เพื่อที่จะไปสู่จุดสูงสุด

หัวใจบอกเป็นครั้งที่ล้าน ว่ารักใครไม่ได้นอกจากผู้ชายคนนี้”

-คาราเมล-

… แต่ใครจะรู้ว่าการเปลี่ยนตัวในครั้งนี้ ได้มีใครบางคนเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบ
… คราวนี้ชีวิตที่แสนสนุกสนานของสองพี่น้องคงได้เปลี่ยนไปแล้วแน่ ๆ

จนกว่า…จะรัก hunhan
“โธ่หมอ เห็นใจผมบ้างดิ ผมตามจีบหมอมาสองปีกว่าแล้วน่ะ
พวกเพื่อนผมมันก็แต่งงานมีลูกมีเต้ากันไปหมดแล้ว
ก็เหลือแต่ผมเนี่ยแหละ ผมรอหมอให้มาเป็นแม่ของลูกอยู่นะครับ”

“ฉันไม่อยากโดนสังคมตราหน้าว่าเป็นพวกวิปริต
ยังไงซะกับนายฉันไม่เคยคิด เกินเลยไปมากกว่าคำว่าเพื่อน”

“ก่อนจะตกลงเป็นแฟนใครไม่ใช่ว่าผมไม่เลือกหรอกนะ”เธอพยักหน้าก่อนจะถอนใจออกมา

“นิมาก็เลือกนะ เลือกคนหล่อ โอ๊ย”
มะเหงกนี่ไม่น่าใช่ของที่ต้องแจกให้แฟนตัวเองนะ เธองอนมองเขาแล้วค้อน

“เห็นเป็นเล่นไปหมด”

“ขอโทษค่า พี่เที่ยงเป็นคนน่ารักถ้าไม่รู้จักจะคิดว่าดุเพราะพูดน้อยไปหน่อย แต่เป็นสุภาพบุรุษมากดูแลนิมาดีถึงจะดูเหมือนไม่ชอบแต่ก็ไม่เคยละเลยที่จะดูแลความปลอดภัยความสะดวกสบายหรืออะไรอื่น ให้เกียรตินิมาทั้งที่ไม่ชอบ”

“เอะอะก็คิดว่าไม่ชอบ”

“แล้วชอบไหมล่ะ”
ยายตัวแสบกำลังล่อลวงเขา ใกล้เที่ยงชะงักก้มลงไปมองคนที่เอามือไขว้หลังเอียงหน้ามารอฟังคำตอบ ดวงตากลมโตนั้นมีความลุ้นและมันน่ารักมากเหลือเกิน เขาก้มหน้าลงไปใกล้จนเธอถอยหลังไปก้าวหนึ่งเขาตามดึงไหล่ไว้ให้เธออยู่ในระยะที่เขามองเข้าไปในดวงตากลมโตนั่นได้

“ชอบ”
แววตาแตกตื่นนั่นเป็นสิ่งที่เร้าใจไม่น้อย คนร้าย ๆ คนขี้อ่อยอายได้น่าเอ็นดูนัก

ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างกับคำพูดของเขา มองใบหน้าคมคายของคนตัวสูงใหญ่ อย่างไม่เคยเห็นมาก่อน!!

“เงินที่เธอได้ขโมยไป เงินก้อนนี้ที่เขายกให้ เธออาจจะยังไม่ได้รับมันก็จริง แต่ทำไมถึงต้องพูดถากถางทำร้ายความรู้สึกของเธอเช่นนี้ด้วย” ดวงตาคู่สวยเริ่มจะแดงก่ำ เจ็บปวดเหลือเกินกับคำพูดของเขา

“คุณชอบเงินไม่ใช่หรือ น้ำผึ้ง อย่าปฏิเสธมันเลยนะ มันจะทำให้คุณและน้องๆ สบายขึ้น” ภูบดินทร์แสยะยิ้มออกมาอย่างน่ากลัว

ดวงตาคู่สวยมองคนตรงหน้า ที่ทำท่าทางราวกับว่าไม่เคยรู้จักกัน เขาเย็นชากับเธอมากเหลือเกิน ไม่ใช่คุณดิน คนที่แสนจะอบอุ่นและนุ่มนวลกับเธอในวันนั้น ไม่เหมือนคนที่เธอเคยรู้จักเลยแม้แต่สักนิดเดียว

เขาคงจะเบื่อ… เบื่อเธอแล้วสินะ!!

ใบหน้าหวานเชิดขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยนั้นแดงก่ำ พยายามสกัดกั้นน้ำตา ไม่ให้มันไหลหยดแหมะลงมาต่อหน้าของชายหนุ่ม แค่นี้เขาก็ชังน้ำหน้าเธอมากพอแล้ว ไม่อยากจะมานั่งร้องไห้ ให้เขาต้องสมเพชเธอมากไปกว่านี้หรอกนะ

“ใช่ค่ะ… คุณดินพูดถูกแล้ว น้ำผึ้งชอบเงิน” หญิงสาวกล่าวเสียงเครือ

มือเรียวบางยื่นลงไปหยิบเงินในซองสีน้ำตาลออกมา จำนวนสามหมื่นบาท ด้วยอาการอันสั่นเทา

“น้ำผึ้งขายแค่ครั้งคราว ขอแค่สามหมื่นก็พอ สำหรับค่าตัวของผู้หญิงบ้านป่า ไร้ค่า ไร้ราคาแบบน้ำผึ้ง”

ร่างบางพยายามกลั้นก้อนสะอื้น ก่อนจะฝืนพูดต่อ…

“เงินสองแสนน้ำผึ้งไม่เอาหรอกนะคะ แค่สามหมื่นมันก็มากโขแล้ว พรหมจรรย์ของน้ำผึ้ง น้ำผึ้งจะขายให้คุณดินแค่นี้ มันคงไม่มีค่าไม่มีราคามากมายขนาดนั้น” ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยแววตาเศร้า ระคนแดงก่ำ

เมื่อพูดจบก็หยิบเงินจำนวนสามหมื่นบาท ใส่ลงไปในกระเป๋าใบน้อยของเธอที่เอามาด้วย ถ้าเขาอยากจะให้นัก เธอก็จะเอา!!

ภูบดินทร์หันมองไปทางอื่น อย่างไม่อยากจะสนใจ ใส่ใจมองคนตรงหน้าของเขาสักเท่าไหร่

“ถ้าหากคุณดิน ชังน้ำหน้าของน้ำผึ้งมากขนาดนี้ ต่อไป… น้ำผึ้งก็จะไม่มาให้เห็นอีก” สุดที่จะสกัดกั้น น้ำตาใสๆ ก็ไหลหยดแหมะลงมาจากดวงตาคู่สวย ริมฝีปากอวบอิ่มได้แต่ขบเม้มกันแน่น

เธอเจ็บ… เจ็บในหัวใจดวงน้อยๆ ของเธอมากเหลือเกิน คงจะมีแค่เธอเท่านั้นที่รู้สึกดีกับเขา!!

ผ่านไปหลายปีเมื่อได้มีโอกาสกลับมาเจอกันอีกครั้ง ฉันก็ไม่แน่ใจว่า ยังจะมีโอกาสนั้นอีกไหม
โอกาสที่ได้รักเขาอีกครั้ง